Tags

,

თვალები რომ გავახილე უკვე პალატაში ვიყავი. “არ დაიძინო” ჩამესმოდა ყურში და ვცდილობდი რაც შეიძლება მეტი ძალა მომეკრიბა და არ ჩამძინებოდა. ერთი შეხედვით, ძნელია საკუთარ თავს გაუწიო წინააღმდეგობა, მაგრამ ბუნდოვანმა აზროვნებამ როგორც ჩანს, მაინც გადაწონა ძილის სურვილი და მე გამოვიღვიძე.

დიახ, ეს არ არის ტყუილი. არც ახალი მოთხრობაა, არც სიზმარი და არც სევდიანი სიუჟეტი წაკითხული რომანიდან… ეს ის რეალობაა, რომელშიც გუშინ მოვხვდი. საქმე ეხება რამდენიმე არასასიამოვნო და ერთ ყველაზე უსიამოვნო პროცედურას, რომელიც ვერ გავიგე (გამიმართლა, რომ მედიცინა წინ არის წასული). მოთენთილობა, შინაგანი ნერვიულობა და ცოტა ტკივილი ვფიქრობ მეორეხარისხოვანია, რადგან როცა საყვარელი ადამიანების ბედნიერ სახეს უყურებ და ამასთანავე დაქვეითებულ გონებაში გაგიელვებს ფრაზა, რომ “ყველაფერი დამთავრდა” გემატება გამძლეობა და ქრება მთავარი – სულიერი ტკივილი გაქრება.

წაიკითხეთ ბოლომდეჩემ ახალ ბლოგზე ანუ აქ.

Advertisements