Tags

, , , , , , , ,

სანამ ხალხი გატაცებით ყიდულობს 50 წიგნის ტომეულს, რომელიც აუცილებლად უნდა წაიკითხო, დარჩენილი ნაწილი მათი არქონის გამო არასასიამოვნო მდგომარეობაში ვარდება. ნუთუ მართლა სირცხვილია არ გვქონდეს წაკითხული წიგნი, რომელიც “აღიარებულია” და მის ნაცვლად იმას კითხულობდე, რომლის წაკითხვაც არ არის სავალდებულო “სანამ ცოცხალი” ხარ?

მოკლედ ამ თემის ირგვლივ, ერთმა საინტერესო და ჭკვიანმა ადამიანმა ჩემ ბლოგს გესტ–პოსტი უსახსოვრა, სადაც მის შეხედულებას გაეცნობით “სასირცხვილო” წიგნების შესახებ.

ორჰან ფამუქი 2006 წელს ნობელის პრემიის გადაცემის ცერემონიალზე წარმოთქმულ სიტყვაში, „მამაჩემის ჩემოდანი“ ამბობს: „მამას დიდი ბიბლიოთეკა ჰქონდა, სადაც ათასობით წიგნი ინახებოდა. ზოგი სერიოზული, ზოგი გასართობი, იოლად საკითხავი, ზოგი კლასიკა, ზოგიერთი კი ისეთი, მსოფლიო რომ ვერასოდეს იტყვის უარს.“

ჩვენთან ბოლო კატეგორიის წიგნებს „სასირცხვილოს“ ეძახიან, აი, სახელწოდების გაგონების მერე რომ გეუბნებიან, „უი, არ წაგიკითხავს? სირცხვილია გოგო“ ცხვირს იბზუებენ და შენს ინტელექტუალურ დონეს იქვე განგისაზღვრავენ.

ჩვენთან ადამიანებს რამდენიმე ზედაპირული კითხვით აფასებენ, მაგალითად ასეთით „ბოლოს რა წიგნი წაიკითხე?“ პასუხად თუ ზაზა ბურჭულაძის „adibas” -ს მიიღებენ, ირონიული გამოხედვა არ დააყოვნებს. მერე რა, თუ მანამდე ბევრი რამ წაგიკითხავს როგორც ქართული, ისე უცხოური ლიტერატურიდან. ამ კითხვის არსი საერთოდ არ მესმის, რა მნიშვნელობა აქვს, ბოლო რა იყო.
მე თუ მკითხავთ, სასირცხვილო საერთოდ არაფერია. მკითხველი ავტორიტეტების გავლენას ისედაც განიცდის, როდესაც ნაწარმოები მსოფლიოს მასშტაბით პოპულარული ხდება, შენც გიჩნდება ინტერესი მის მიმართ და ცდილობ გაიგო, რა არის მასში ისეთი, რამაც ათასობით ადამიანი აღაფრთოვანა.

წაიკითხე ბოლომდე

Advertisements