Tags

, , , , , , , , , , ,

მე ვიცნობდი მხატვარს, რომელიც ხატავდა. რომელიც ფიქრობდა ნაზად და საღებავს უბერავდა სულს. მე ვიცნობდი ხატვარს რომლის ფუნჯიც იყო მსუბუქი, ცისფერი ჰაერის სავსე, მაგრამ დამთრგუნველი.

მხატვარი ცხოვრობდა მარტო. და თქვენ იკითხავთ რისთვის, როცა მიხვდებით რომ შემოქმედი ადამიანისთვის სახელი არაა მიზანი, და მიზანი კი ამართლებს საშუალებას. ის ვინც ხატავს, ყველაზე მეტად გვიყურებს ჩვენ ადამიანებს გულებში და მერე ჩვენს დანაოჭებულ სახეს ასწორებს ტილოზე. ვინ იცის მხატვარი რომელიც დამხატავს როგორ ამოიცნობს ჩემს სულიერებას, იქნებ მისთვის მიუწვდომელი აღმოჩნდს ჩემი სამყარო ? მაგრამ არა.. მხატვარი ყველაფერს ხედავს. ნანახს ჩვენთვის გასაგებად გვაჩვენებს, შემდეგ ქრება თვითონ და სამყაროს კი ტოვებს. მისი სამყარო მუდამ გაუგებარი იქნება ჩვენთვის…

წაიკითხე ბოლომდე

Advertisements